نسخه قابل چاپ
نمکهای بافتی شوسلر
در اواخر قرن نوزدهم دکتر شوسلر با تجزیه و آزمایش بافتهای مختلف بدن انسان متوجه شدکه دوازده نمک در بافتهای بدن انسان وجود دارند که نقش مهم تری نسبت به بقیه ترکیبات بدن در ایجاد تعادل حیاتی دارند. این شیوه توسط دکتر شوسلر پایه گذاری شده و اولین بار مقاله وی در سال ۱۸۷۳ منتشر گشتهاست. رویکرد این روش به بیماری این است که کمبود یک یا چند نمک از این دوازده نمک موجب عدم تعادل کارکرد ارگانیزم میشود و در این روش با تجویز این نمکها میتوان باعث بهبودی بیماری شد. دکتر شوسلر ویرایش بیست و پنجم کتاب نمکهای معدنی خود را قبل از مرگش به سال ۱۸۹۸ منتشر نمود و در آن تاکید کرد که روش درمانی وی هیچ گونه ارتباطی به هومیوپاتی ندارد. از آن جا که اساس درمان به وسیله نمکهای معدنی شوسلر کاملا متفاوت از قانون مشابهت یا اساس درمان هومیوپاتی است درمان بوسیله نمکهای بافتی شوسلر در حیطه هومیوپاتی کلاسیک قرار نمیگیرد. این نمکها عبارتند از:
- پتاسیم فسفات: کمبود آن در بدن سبب سردردهای عصبی یا افسردگی و بی خوابی میگردد
- منیزیم قسفات: در درمان سردردها، نوریتها و سیاتیکها کارساز میباشد
- سدیم کلرید: همان نمک خوراکی میباشد و وظیفه تنظیم آب و مایعات بدن را بر دوش دارد چنانچه آب نسوج مغز کاهش یا افزایش یابد اختلالاتی چون ناامیدی، استرس، افسردگی، سردرد، خواب بسیار، و نبود خودباوری پدید میآید
- کلسیم فلوئورات
- کلسیم فسفات
- کلسیم سولفات
- آهن فسفات
- پتاسیم کلرات
- پتاسیم سولفات
- سدیم فسفات
- سدیم سولفات
- سیلیسیم
هر چند بسیاری از دارو سازان هومیوپاتی اقدام به فروش این داروها مینمایند ولی لازم به ذکر است که درمان به وسیله نمکهای بافتب شوسلر در محدوده هومیوپاتی کلاسیک قرار نمیگیرد.