نسخه قابل چاپ
آیا نقاط طب سوزنی و مریدینها واقعاً وجود دارند؟
پاسخ به این سؤال از چند طریق تحت بررسی قرار گرفته است.
الف- با مقایسة اثرات سوزن زدن در نقاط واقعی نسبت به نقاط غیرواقعی: پژوهشهای فراوان نشان دادهاند که در نمونههای انسانی برای دردهای حاد آزمایشگاهی، زدن سوزن در نقاط واقعی، بی دردی بسیار قابل توجهی دارد. در حالیکه سوزن زدن در نقاط غیرواقعی اثرات بسیار ضعیفی دارد.
ب- با مطالعة ساختمانهای آناتومیک در روی نقاط : علیرغم مطالعات بافت شناسی متعددی که بر روی پوست و ساختارهای زیر پوستی نقاط طب سوزنی انجام شده است هیچ ساختمان خاصی پیدا نشده است. سیمون و همکاران با تزریق مادة رادیواکتیو تکنزیوم ۹۹ به داخل نقاط طب سوزنی و مقایسة حرکت آن با حالتی که به نقطة غیر طب سوزنی تزریق شده بود، تفاوت قابل ملاحظهای مشاهده نکردند.
ج- با مطالعة خصوصیات الکتریکی پوست در روی نقاط: گزارشهای متعددی نشان میدهند که مقاومت الکتریکی پوست (impedance) بر روی نقاط طب سوزنی کمتر از پوست اطراف آنهاست. این مشاهدات منجر به ساخت دستگاههای نقطه یاب شد. بعدها مشخص گردید که به هنگام بیماری اعضاء مقاومت نقاط طب سوزنی بطور غیرطبیعی افت پیدا میکند و به کمتر از مقدار طبیعی آن میرسد. دو تجربة دقیق برای سنجش روائی (validity) نقطه یابهای گوشی انجام شده است. اولسون و همکاران، ۴۰ بیمار را جهت مقایسة تشخیص بیماری به کمک نقطهیابهای گوشی با روشهای تشخیصی طب غربی در پژوهشی شرکت دادند. خودپرسشگران از تشخیص پزشکی بیخبر بودند. نکتة عجیب اینکه همبستگی بین تشخیص با نقطهیاب گوشی و تشخیص غربی ۵/۷۲ بود که خیلی معنیدار میباشد. ملزاک و کااتز نیز با اصلاح وسایل مورد پژوهش خود نتیجه نگرفتند که مقاومت پوست در روی نقاط طب سوزنی کمتر از پوست اطراف میباشد.
د- با مطالعة اعصابی که با طب سوزنی تحریک میشوند: شواهد الکتروفیزیولوژیک بیان میکنند که تحریک رشتههای آوران عضله تولید احساس خاص میکند که به نوبة خود پیامها را به مغز میفرستد تا مواد شیمیایی عصبی (اندورفینها، مونوآمینها، کورتیزول) ترشح شوند. در حقیقت نقاط طب سوزنی محل تجمع رشتههای عصبی نازک هستند.